Onlangs deed de rechter een opmerkelijke uitspraak op het gebied van het erfrecht.
Een man bracht zijn echtgenote om het leven. De strafrechter stelt vast dat hij haar opzettelijk heeft gedood, maar bevond hem niet schuldig. De reden: een psychische stoornis maakte hem ontoerekeningsvatbaar. De man krijgt TBS opgelegd, maar wordt niet veroordeeld.
De erfenis
De moeder en zus van het slachtoffer zijn ervan overtuigd dat de dader niet mag erven van de vrouw die hij heeft gedood. Dat klinkt volkomen logisch. Toch oordeelt de rechtbank anders.
Hoe valt dit te verklaren? De wet bepaalt wanneer iemand onwaardig is om te erven. Wie een ander van het leven berooft, verliest in beginsel zijn recht op de erfenis. Maar er is één cruciale voorwaarde: een strafrechtelijke veroordeling en die ontbreekt hier nu juist. Ontslag van rechtsvervolging wegens ontoerekeningsvatbaarheid is geen veroordeling.
De moeder en zus van het slachtoffer doen een beroep op de redelijkheid en billijkheid. Kan het werkelijk aanvaardbaar zijn dat een dader erft van zijn eigen slachtoffer? De rechtbank erkent hun verdriet en het grote leed, maar wijst hun vordering toch af. Het enkele feit dat de man zijn vrouw om het leven heeft gebracht, is juridisch onvoldoende.
Moet het anders? Zo ja, dan is de wetgever aan zet.
Martin Beenen
notaris
Wilt u meer weten ?
Lees dan verder op onze site of neem dan direct contact op met deNotarissen.
